Küçük Ev Ablukada

Uzun blokların arasına hapsedilmiş küçük bir ev gibiyim, yeşilliği elinden alınmış, mutfak penceresinde bir saksı sardunyaya hapsedilmiş...
Bir müteahit gelse de kat karşılığı alsa diye bekleyen...

Mesela Burasi Bi Baska Diyarmis

Dogmus olmaktan daha kotusu dogmamis olmaktir, hiçliktir diyordu Dogmamis Cocuga Mektup'un yazari; yillar önce okudugum. Aşik olmaktan daha kötüsü aşik olmamis olmaktir o zaman. Ben sarhosum, tamam. Ama buralar ayni. Afiyet olsun...

Büyük Apartmanlar

70’lerde doğsaydım Peaceful 70’s olurdum. Sahip olduğum herşeyin bir ruhu olurdu. Zaten “sahiplik” de “ortak” olurdu.

Sırasıyla askeri darbe, muhafazakar Anayasa, Özal hükümeti ve yeni liberal ekonomiyi görürdüm.

Kentli hayatta neler değişti bizzat deneyimlerdim.

O zaman 90’ların kentli kadınını filmimin ana kahramanı yapardım ben de.

Hatta şimdi işe gitmek yerine Ege’de bir yerde olurdum; kulağımda rüzgar, burnumda iyot...

Herkes kendine...

Kumburgaz'da bazi kadinlar var. Adamlar Anadolu'da degil, Avrupa yakasinda calisip kazaniyor. Silivri'de onlari agirliyor. Masada 80lerin eski Turkucusu turk sanat muzigi soyluyor. Rakilar buzlu. Deniz yosunlu. Bacaklarina dolanan yosunlarla bu toplum bizi yargililiyor. Herkes kendi pisliklerinden arinsin. Sevgiler...

Algisal Karmasa

Kimilerinin algisini hüzün artirir, kimisini baska birsey. Benimkini alkol.

Yanimdaki dergiyi kaptim, ustune yazdim. Kapağında
Amy Winehouse. Saçlarini kabartinca daha guzelsin!

Tesadufen icilmis birkac kadeh sarap. Yazmayali çok olmus.
Bu aralar çevre sorunlariyla mesgulum. Bu yuzden iyi insanda durmayan kisisel gazimi salsam karbon da salar miyim diye dusunuyorum.

Kalem tutmayali cok olmus. Bi de asik olmayali... Iki kadehte kendini boZuyosun, ah Murat!

Bu Bir Resimsiz DOĞUMGÜNÜ Yazısıdır

Bugün benim doğumgünüm.

Bütün bankalar tek tek doğumgünü mesajları attilar. Kullandığım kredi için ücretsiz ferdi kaza sigortası veren de oldu, bu ay yaptığım alışverişlerde +%5 Vada puan da. Havayolları üyelik kartlarım, spor salonu, sık alışveriş yaptığım markalar... Hepsi tükettiğim için yaşıyor olmamdan dolayı memnunlardı. Kimse sormadı tüketirken ne kadar tükendiğimi...

Birçok dostlar kısa kısa yazdılar doğmuş olmamdan ne kadar mutlu oldukları, iyi ki beni tanıdıklarını. Sağolsunlar... Kimisi doğumgünüm için arayıp kendi dertlerini anlattı. "Hayat işte" dedim.

"Doğmuş olmak hiç yokluktan iyidir." diyordu 15 yıl önce okuduğum Doğmamış Çocuğa Mektup'un yazarı. Bir de "kış varsılların mevsimidir." cümlesini hatırlıyorum o kitaptan. Kaloriferli evlerinde otururken camdan yağan karı izleyen varsıllardı ancak kıştan keyif alanlar... Ben ne yazın doğdum ne kışın. Tam Eylül'de doğdum, hem de ortasında! Bu yüzden ne varsıl oldum ne yoksul. Ne aptal oldum ne dahi. Ne çirkin oldum ne yakışılı. Ne çok iyi olabildim ne de çok kötü. Ne süründüm hayatta ne de yırtabildim. Bu sene yırtmak gibi bir ümidim var YILLARCA YIRTTIĞIM ARKA ORGANIMIN DIŞINDA.

İyi yaşlara...

NOT: Amerika Ikiz Kuleler saldirisi bundan 10 yil once yine bugun ve tam 18. Yasimda olmustur.

Çoklu Bilinmeyenlerin İçinde Kaybolacaklarına Bilmemeyi Tercih Edenler Klubü

Ne kahraman, ne cesur

Ne güzel çocuklardık

Her yeni günü umutla, ne güzel kucaklardık...

Mekan belli. Yılsa o kadar uzak değil.

Ah o metronun dili olsa da konuşsa. Yazlık yerler. Biralar. Ve o aldığımız araba. O arabadaki enteresan CD'ler. Cilet. Aşk. Başkalarının evinde sevişmeler. Üçyol. Şaraplar, biralar. Tazminatlar. Aşık olmalar. Ondan kurtulamamalar. Hiç bu kadar eğlenmemeler. Rock. Polis. Motor. Koli. Bornova. Çek köpeğini. Parmak arası terlik. O yaz hepimizin sevgilisi vardı. Akşamları balık masası. Çeşme.

Ayrılmadan önce muhteşem 3 ay... Sigara. Sigarasızlık. Ayrılık. Kimisi İstanbul, kimisi İspanya, kimisi leyleği nerede görürse... Biri hep orada.

Ayrı düştük. Her bunaldığımda artık dönemeyeceğimi bilsem de özlemeyi bırakamadığım... Beni ayakta tutan, yüzümü güldüren, bazen gözümü dolduran...

Bu klubün üyeleri kendi çapında hipi. Bir çoğu alkolik.

Sevgiler...